De Rijp, 8 oktober 2011

In de Rijp is het niet zo voor de hand liggend dat een opera/belcantoavond wordt gegeven. Cartouche wilde deze regel eens doorbreken. Toen bestuurslid Leontine Kuijvenhove in 2009 de Manifestatie 'Muziek aan de Middenweg' in Beemster bezocht, was ze helemaal betoverd door de prachtige stemmen van de twee solisten Wiebke Göetjes en Rosalinde Nierop, die in de kerk van Middenbeemster optraden. Leontine besloot dat ze de beide zangeressen een keer naar het mooiste dorp van Noord-Holland zou halen om de Rijpers ook eens te laten genieten van prachtige operamuziek. En zo geschiedde het dat Wiebke en Rosalinde door Cartouche voor een optreden werden uitgenodigd op 8 oktober 2011 in de Grote Kerk van de Rijp.

De sopraan Wiebke is een operadiva, die in het buitenland veel bekendheid geniet als hoofdrolvertolkster in grote operaproducties; Rosalinde heeft een prachtige volle altstem en staat nog maar aan het begin van haar veelbelovende opera carrière. Uit het buitenland ontvangt ze ook al uitnodigingen om op te treden.
Rosalinde is thans leerling van Wiebke, die op haar beurt weer is opgeleid door de beroemde Nederlandse sopraan Cristina Deutekom. Wiebke en Rosalinde hebben ontdekt, dat tussen beiden een geweldige 'chemie' bestaat en dat mondde weer uit in gezamenlijke concertante uitvoeringen, waar ze ook vaak vergezeld worden door het Monnickendams Opera Koor, dat door Wiebke zelf in 2007 is opgericht. Dat koor was er tijdens het concert in De Rijp niet bij, maar wel de geweldige Amerikaanse pianiste Nathalie Doucet. Dit, ter introductie van het prachtige concert, dat de drie dames gaven en waarbij ze het publiek begeesterden met een aantal prachtige opera aria's en duetten.

Rosalinde
Rosalinde beet de spits af met de uitvoering van de Habanera uit de opera Carmen. Dit is een aria, die haar geweldig goed ligt en die ze met zichtbaar plezier vertolkt. Maar ook bij het uitvoeren van een aria uit I Montecchi e capuletti, Romeo en Julia dus, van Bellini, wist ze met haar jeugdige uitstraling het publiek te ontroeren. Het is een grote prestatie dat Wiebke haar talent in een betrekkelijk korte periode heeft kunnen ontwikkelen en haar ook zoveel expressie heeft kunnen bijbrengen dat het niet alleen genieten is van haar stem, maar ook van haar voordracht. Haar talent is al in het buitenland ontdekt. Zo kreeg ze dit jaar van de Richard Wagner Stipendienstiftung een beurs toegekend. Deze beurs wordt elk jaar uitgereikt aan zangers en musici die blijk geven van interesse in en aanleg voor het zingen van muziek van Wagner. Van Wagner stond deze avond trouwens geen aria op het programma, maar wel 'O don fatale' uit de opera Don Carlos van G.Verdi en dat deed ze indrukwekkend.

Wiebke
Het is niet aardig om te zeggen, dat hier 'een oude rot in het vak' aan het werk was, maar Wiebke heeft in de jaren dat ze op binnen- of buitenlandse podia optreedt, tevens een enorme acteervaring opgedaan. Ze is met recht 'allround' en een prima donna. Het maakt niet uit waar ze zingt: in de kerk, op een ponton tijdens een openlucht operaconcert in de haven van Monnickendam of temidden van kopend publiek in een winkelcentrum. Altijd bezingt ze: innigheid, liefde, verdriet, of waanzin al naar de aard van het lied. Zo kroop ze tijdens het concert ook nog even in de huid van een jong meisje en zong 'Mio Babbino cara' van Puccini. Dat zag er natuurlijk heel anders uit dan de sereenheid die priesteres Norma bij het zingen van de beroemde aria 'Casta diva' aan de dag legt in haar smeekbede tot de goden. Dan was er ook nog haar geweldige vertolking van Aïda in ' Ritorna Vincitor', waarin een scala aan gevoelens opborrelen en opeens weer vertolkte ze het uitbundige Viljalied uit Die lustige Witwe van F.Lehar.

Natalie Doucet
Aan het slot van het concert klonk een uitbundig applaus op voor de beide zangeressen en natuurlijk deelde de pianiste in de hulde mee. Het was voor haar niet eenvoudig om op de piano, die maar weinig of geen touchez toestond zo mooi te begeleiden. Zo'n concert vereist natuurlijk een geweldige voorbereiding voor een pianiste. Zij heeft niet de gelegenheid om af en toe even op adem kan komen en zich voorbereiden op een volgend optreden, maar moet de vele onderdelen van het programma met elk hun eigen sfeer, ononderbroken spelen.

Brava
De geweldige drie-eenheid kreeg van het publiek, dat bijzonder van deze avond genoten had, een geweldig applaus. Er werd zelfs meermalen enthousiast: 'brava' geroepen en dat klonk erg Italiaans.

Wat nog wel even aangetipt moet worden is de aardige presentatie naar het publiek toe door Wiebke, waarin ze vertelde over de inhoud van de uit te voeren stukken.

Erny van de Kleut